Skróty stosowane w transporcie liniowym między portami

Załadunek w porcie nadania odbywa się na koszt nadawcy lub odbiorcy, natomiast transport do terminala kontenerowego – na koszt armatora.

Załadunek pokrywa nadawca, natomiast rozładunek jest realizowany na koszt armatora.

Zarówno załadunek, jak i rozładunek odbywają się na koszt nadawcy lub odbiorcy. Armator nie ponoszą kosztów tych operacji.

Załadunek w porcie realizowany jest przez linię żeglugową, a dostawa odbywa się bezpośrednio „pod drzwi” odbiorcy.

Załadunek w porcie pokrywa armator, natomiast rozładunek – nadawca lub odbiorca.

Zarówno załadunek, jak i rozładunek są wliczone w koszt frachtu i realizowane przez linię żeglugową. To tzw. pełne warunki liniowe.

Kontener w całości załadowany towarem jednego nadawcy lub odbiorcy. Typowe rozwiązanie przy pełnych wysyłkach – tzw. przewóz na wyłączność, w którym cała przestrzeń kontenera przeznaczona jest dla jednego klienta.

Kontener zbiorczy z ładunkami różnych nadawców lub odbiorców. Stosowany przy mniejszych partiach towaru.

Warunki liniowe załadunku – koszt załadunku towaru na statek wliczony jest w stawkę frachtu.

Warunki liniowe wyładunku – koszt rozładunku kontenera w porcie docelowym również zawarty w cenie frachtu.