Rodzaje certyfikatów w handlu międzynarodowym

Dokument potwierdzający kraj pochodzenia towaru. Wydawany przez uprawnione instytucje kraju eksportera – w Polsce zazwyczaj przez Krajową Izbę Gospodarczą lub izby regionalne.
Cel: umożliwia zastosowanie preferencyjnych stawek celnych, zwolnień z ceł lub podatków w kraju importu.
Uwaga: dokument nie jest obowiązkowy, ale jego brak może wykluczyć możliwość skorzystania z ulg taryfowych.

Poświadczenie, że produkt spełnia wymagania techniczne i normy jakościowe kraju docelowego.
W Unii Europejskiej podstawą jest oznakowanie CE, które potwierdza zgodność z dyrektywami Nowego Podejścia, takimi jak LVD, EMC, RoHS itp.

Poza UE stosowane są m.in. GOST-R, ISO, UKCA.
Wymagany dla wielu towarów konsumpcyjnych, elektrycznych, mechanicznych, a także medycznych.
W Polsce nadzór nad systemem zgodności sprawuje m.in. UOKiK oraz jednostki notyfikowane.

Wystawiane dla produktów roślinnych i rolno-spożywczych w celu potwierdzenia, że są one wolne od chorób i szkodników.

W Polsce wydawane przez Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa (PIORiN).

Wymagane przy imporcie i eksporcie m.in. owoców, warzyw, zbóż, nasion i drewna.

Dotyczy towarów pochodzenia zwierzęcego — mięsa, mleka, jaj, żywych zwierząt, karmy, a także produktów ubocznych.

Potwierdza zdrowie zwierząt oraz warunki sanitarne produkcji.

W Polsce wystawiany przez Inspekcję Weterynaryjną. Jest warunkiem wstępu do rynku UE.

Dokument potwierdzający, że produkt nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi i spełnia obowiązujące normy sanitarne.

Wystawiany na podstawie badań laboratoryjnych i oceny dokumentacji technicznej.

W Polsce za proces odpowiada Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH lub jednostki posiadające jego rekomendację.

Dotyczy m.in. wyrobów chemicznych, kosmetyków, materiałów mających kontakt z żywnością, wyrobów medycznych.

Często wymagany również przy imporcie produktów z krajów trzecich.

Poświadczenie, że dany wyrób spełnia wymagania dotyczące odporności ogniowej lub niepalności zgodnie z przepisami kraju odbiorcy.

Dotyczy m.in. materiałów budowlanych, kabli, tekstyliów i wyposażenia wnętrz.

W Unii Europejskiej obowiązują normy EN dotyczące klas reakcji na ogień, a w Polsce stosowana jest klasyfikacja według normy PN-EN 13501, zgodna z przepisami prawa budowlanego i ochrony przeciwpożarowej.

Odpowiednie testy i badania przeprowadzają akredytowane jednostki certyfikujące oraz instytuty badawcze, takie jak Instytut Techniki Budowlanej (ITB).